Tag: happypill

Mt. Manabu 2018

It’s been a year since my last hike, that was February 2017 in Mt. Maculot.

Since I was so fed up and stressed in my current job, I filed a 3-day vacation leave. I said to myself that I have to go somewhere to spend my 3 days’ vacation. And since my friend is also mending her broken heart, she decided to go on hiking so why not join her.

We agreed to climb Mt. Manabu in Sta. Cruz, Sto. Tomas, Batangas. One of our friends already climbed Mt. Manabu so we decided not to have a guide.

At 5:30AM, we’re at the registration point already. At 6AM, we arrived at the starting point. (Exciting!!) So nagsimula na kaming umakyat, sabi nila visible naman daw ang trail and kailangan lang namin sundan yun. Meron ding mga guide map so push! Narating namin ang Station 2 around 7AM. Nakakapagtaka lang na parang hindi naman paakyat yung dinadaanan namin. Good thing, may napagtanungan kami, yun pala naliligaw na kami. (yikes! lol) Sabi ni kuya, papunta na raw CALABARZON ang labas namin. Nakakaloka, sa halip na bundok ang mapuntahan, toll way ang mararating. (LOL)

Medyo mahabang lakarin ulit pabalik ng station 2 pero keri, pawis pa mooore! Nung nakabalik na kami sa station 2, tinandaan na namin ang sinabi nila na derecho lang ang daan.

Patarik na ng patarik ang dinadaanan namin kaya feeling namin tama na yung tinatahak namin. Thanks God, narating namin ang Station 5 o kung tawagin nila ay Kapihan ni Tatay Tino. Dito sa station na ‘to libre ang kape at take note, hindi basta kape ha, civet coffee lang naman ang iinumin mo- kape na galing sa poop ng alamid.

Nang makarating kami sa summit kung san nandun ang malaking krus medyo foggy pa kaya hindi pa masyadong kita ang view.

Honestly, I need more of this. Less worry, less stress. Yung happy lang, yung payapa lang ang nararamdaman mo. Panatag ang pagkatao mo.

At pag bumalik na tayo sa realidad ng buhay, mas handa na tayo. Meron na ulit tayong sapat ng lakas at determinasyon para harapin ang lahat.

Mt. Gulugod Baboy version 2.0

sometimes you just need a break, in a beautiful place, to figure everything out

I’ve been to Mt. Gulugod Baboy way back 2015 and last Sunday I got the chance to visit it again.

Around 4pm we were already in Mabini Town Proper and from there we took a tricycle to Gulugod. One of our colleagues is residing in Brgy. Ligaya wherein Gulugod Baboy is located, kaya plano ko na maligo muna bago umakyat.

Medyo maulap ang panahon kaya hindi mainit ang pag-akyat namin. May mga dala kaming baon sa taas para dun kumain. Ang saya na kumakain ka ng pasta, pichi-pichi at gelatin sa taas ng bundok- tanaw ang buong bayan ng Bauan, ang dagat ng Mabini, ang Sombrero Island, pati mata mo busog sa magandang tanawin. Nakakapanatag ng puso.

At maya- maya nga padilim na nang padilim ang kalangitan, parating na ang ulan. So pack-up muna at kailangang bumaba. Dapat hindi maabutan ng ulan at talagang basang-sisw pagkababa. Sige, takbo na parang may zombie apocalypse. HAHA

Medyo natagalan din bago tumila ang ulan. Yung planong manonood ng sunset, wala. Yung planong magtatayo ng tent sa bundok para dun matulog, wala.

Ang plano, kinabukasan maaga gigising para sa sunrise. Sunrise naman ang ilalaban natin bilang nabigo tayo sa sunset. HAHA Pero pag minamalas ka nga naman, wala ring sunrise na nasaksihan kasi umulan na ulit. Hindi naman kami aware na may bagyo pala nun bilang hindi kami nagcheck ng weather forecast. (urghh loser! lol)

Anyways, kahit na nasira lahat ng plano, okay lang. Kahit na walang sunset o sunrise na natunghayan, okay lang. At least nakalayo pansamantala sa gulo at ingay ng syudad (naks, parang Manila girl kung makasyudad haha) but kidding aside, what I mean is yung kahit ilang oras, nakawala sa realidad ng mundo. Yung wala kang ibang nakikita kundi yung magagandang ginawa ng Maylikha. Yung pag tumigil ka pansamantala, marerealized mo na maganda pa rin talaga ang buhay. Kahit may mga problema at pagsubok, masaya pa rin ang mabuhay. Sabi nga, kung may isandaan kang dahilan para malungkot at umiyak, humanap ka ng kahit isang dahilan para maging masaya, ngumiti at tumawa, dahil meron yan. Hindi ka mawawalan ng dahilan para sumaya at magpasalamat.

Kaya kung napapagod ka na sa buhay, pahinga lang ng konti, then laban ulit.

So, to my 27-year-old self, you got this, okay? *winks*